Vandaag viel het ons weer op. Tony ziet andere kinderen beter dan een jaar geleden. Hij weet dat ze er zijn. Hij hoort de drukte en merkt dat er iets gebeurt. Je zou misschien denken: dan wordt het nu makkelijker. Maar bij Tony werkt dat niet zo. Hij ziet de kinderen, maar begrijpt nog niet goed wat er gebeurt.
Als wij zeggen: “Straks komen we je ophalen”, begrijpt hij niet wat “straks” betekent. Ook begrijpt hij nog niet goed wat het betekent om met andere kinderen te spelen. Voor ons lijkt het vanzelfsprekend: kinderen zijn samen, spelen met elkaar, wachten op elkaar en doen samen een spelletje. Maar voor Tony is het nog niet duidelijk wat daar precies gebeurt of wat er van hem wordt verwacht.
En dan hebben we het nog niet eens over de groep zelf. Al die stemmen, geluiden en bewegingen om hem heen komen bij hem binnen. De drukte kan veel impact op hem hebben. Hij ziet meer, hoort meer en merkt meer, maar dat betekent niet dat hij al kan begrijpen wat er allemaal gebeurt.
Tegelijkertijd kent Tony al letters. Hij kan tellen en hij kan patronen herkennen en maken. Dat kan hij echt goed. Daar stonden wij zelf ook van te kijken. We dachten eerst: als hij dit al kan, dan zal de rest vanzelf wel komen.
Maar zo werkt het niet. Iets kunnen of kennen betekent niet automatisch dat je ook begrijpt wat er om je heen gebeurt.
Daarom proberen wij het voor hem klein en duidelijk te houden. We vertellen geen lange verhalen en gebruiken liever geen woorden als “straks” als het heel druk is. Dat is voor hem nog te moeilijk om te begrijpen.
Wat voor ons wel duidelijk is, zijn de signalen die Tony geeft. Als het hem te veel wordt, zien we dat hij onrustig wordt. Hij wil dan vaak opgepakt worden. Dat is voor ons een teken dat de drukte hem te veel wordt en dat het tijd is om te gaan.
We zeggen niet: “Blijf maar, dan wen je er vanzelf aan.” We kijken naar wat Tony op dat moment aankan. Eén ding tegelijk.
Kun je dit oefenen? Wij denken van niet, in ieder geval niet zoals je letters leert. Besef kun je niet zomaar aanleren of oefenen. Wel kun je Tony steeds kleine stukjes laten ervaren en kijken of hij daardoor langzaam meer gaat begrijpen.
Dat proberen wij op zijn tempo te doen. We willen hem niet overvragen, maar we willen hem ook niet te veel beschermen. Daarom blijven we hem uitdagen met nieuwe dingen, zodat zijn wereld steeds een beetje groter wordt en hij niet volledig in zijn eigen wereld blijft.
We kijken vooral naar de kleine veranderingen. Wat begrijpt hij vandaag misschien wél, wat een tijdje geleden nog niet lukte? En wat kan hij aan? Zo proberen we steeds de balans te vinden tussen hem volgen en hem blijven uitdagen.
Meer daarover:
Tony is nu 3 jaar en 5 maanden.
