Buikklachten & darmen

Dit gaat over Tony’s buik – vanaf zijn geboorte tot nu.Tony heeft vanaf dag 1 last van zijn buik. Natte, zure ontlasting. Pijn. Vooral ’s nachts. Dit is een van de grootste stukken in ons gezin. Hier vertellen we hoe dat bij hem gaat. Wat we hebben laten onderzoeken. Wat we hebben geprobeerd. En wat we nu denken te zien. We zijn ouders, geen artsen. Overleg bij voeding altijd met een specialist.

Het gaat met vallen en opstaan. We zijn nog volop in ontdekking.

Hoe het begon

Tony is in april 2023 geboren. Vanaf de eerste dagen was zijn ontlasting nat en zuur. Nooit gewoon gevormd. Soms juist verstopt. Altijd onregelmatig. In zijn eerste jaar gaf hij vaak over. Hij was ook vaak ziek aan zijn oren en longen. Op slechte dagen wilde hij niet lopen. Bleek. Alleen maar opgetild worden.

Wij dachten: hier zit iets medisch achter. Dat móest wel. Pas rond 1 jaar en 9 maanden werd ons duidelijk dat de pijn vooral in zijn buik zat. Hij kon dat niet zeggen. Toen zagen we hem vaker naar zijn buik grijpen.
In het verslag van de kinderarts, toen Tony 2 jaar en 3 maanden was en eindelijk bloedonderzoek kreeg, staat het ook: hij grijpt veel naar zijn buik.

Tot op de dag van vandaag kan Tony moeilijk aangeven dat hij pijn heeft. Een tijdje riep hij “pijn”. Dat doet hij nu niet meer. De pijn was er overdag. Extra heftig ’s nachts of na zijn dutje. Hij werd schreeuwend wakker. Ook midden in de nacht. Vaak duurde het ruim 40 minuten voordat het wegebde.

Tot 3 jaar en 2 maanden heeft hij hooguit vijf keer doorgeslapen zonder schreeuwend wakker te worden.

Wat we hebben laten onderzoeken

Tony is onderzocht in het Jeroen Bosch Ziekenhuis en het WKZ. Bloed. Ontlasting. Voedselallergie. Stofwisseling. Genen.

Er kwam geen duidelijke ziekte uit. De artsen zeiden: bij kinderen met autistische kenmerken zien we dit vaker. En er is nog veel onduidelijk. Dat gaf geen oplossing. Wél een beetje rust: we hadden het niet laten liggen.

Wat we hebben geprobeerd

We hebben veel uitgeprobeerd. Niet alles tegelijk. Stap voor stap.

Wat weinig of niets deed

  • Met 3 maanden overstappen van koemelk naar geitenmelk – geen verschil

  • Infacol, met 1 en 2 jaar – middel tegen lucht in de buik bij baby’s en peuters. Geen verschil

  • Lactosevrij en glutenvrij, rond 2 jaar – geen verschil (later bevestigd door de allergietest)
  • Probiotica (Symflora Junior), bijna 3 jaar – meer krampen
  • Macrogol, rond 3 jaar – hielp even, daarna meer krampen

Wat de buik juist erger maakte
Peuterspeelzaal en verjaardagen. Stress. Daarna bijna altijd een terugval.

Wat wél iets leek te doen – of ons verder hielp

  • Onderzoeken in het JBZ en WKZ: bloed, ontlasting, voedselallergie, stofwisseling, genen. Geen ziekte gevonden. De buikpijn ging er niet van over. Wél rust: we hadden het laten uitzoeken. Drie artsen zeiden hetzelfde: tussen autisme en buikpijn is nog veel onduidelijk

  • Kinderdiëtist (inzicht in voeding, niet meteen minder pijn)
  • Zelf bijhouden wat hij at (behalve honing zagen we geen vast “boos” product)
  • Bottenbouillon vanaf 3 jaar en 2 maanden (eerste weken rustiger, daarna klachten terug)
  • Daarna de principes van het GAPS-dieet

Wat Tony nu eet, staat op Tony’s eetschema.

Wat we hebben geleerd

In het begin koppelden we de buik niet aan autisme. Dat kenden we niet.
Later hoorden we van artsen: zij zien dit bij veel van deze kinderen.

Bij Tony horen buik en de rest bij elkaar. Te veel prikkels, een groep, een late nacht: dan doet zijn buik het slechter. Meer rust: dan lijkt het iets dragelijker.Dat is geen bewijs. Het is wat wij thuis zien.

Waar we nu staan

De buikklachten zijn niet weg. We zoeken nog. Minder prikkels. Voorspelbare dagen. Voeding met GAPS-principes in ons achterhoofd. Geen wondermiddel. Wel blijven kijken.