Wat wij volgen
Soms vragen mensen: wie volgen jullie eigenlijk?
Hier een paar mensen en kanalen die ons raken. Geen keurmerk, geen advies. Gewoon bronnen waar we iets van oppikken – of juist over nadenken.
Dit is een nieuwsbrief van Robert. Hij is vader van een zoon met autisme, Rover, nu 18 jaar. Als Rover 6 was, praatte hij bijna niet. Robert schrijft niet als therapeut of specialist. Hij schrijft als vader die 18 jaar heeft gekeken naar zijn kind.
De naam zegt al veel: geen standaard lesprogramma. Een stille leerlijn. Leren van het kind zelf, in plaats van het kind in een vast systeem te duwen. Hij deelt hoe dat bij hen thuis ging – over jaren, niet over één truc.
Wat ons raakt: hij schrijft vanuit een zoon die lang weinig taal had. Dat ligt dichter bij Tony dan verhalen over kinderen die al praten en naar school gaan. Geen bewijs dat het bij ons hetzelfde loopt. Wél een vader die blijft kijken, zonder het mooier te maken.
Dr. Natasha Campbell-McBride is arts. Ze werkte eerst in de neurologie. Haar oudste zoon kreeg op zijn derde de diagnose autisme. Toen gewone zorg te weinig hielp, ging ze kijken naar voeding en darmen. Daaruit kwam het GAPS-dieet.
Zij zegt onder andere: bij kinderen met autisme ziet ze bijna altijd ook buik- en darmklachten. En: het eerste kind zou dit vaker hebben. Dat is haar ervaring, geen bewijs. Wij herkennen er wél iets in. Tony, onze oudste, heeft vanaf dag 1 buikklachten. Alec veel minder.
Omdat Tony’s buik nooit rustig werd, zijn we zelf met de GAPS-principes begonnen. Niet als wondermiddel. Wel om te kijken of rust voor zijn darmen verschil maakt. Hoe dat bij ons gaat, staat hier:
Tony’s GAPS-dieet
Dit is een YouTube-kanaal van een gezin uit Engeland: Kriszta, Berham en hun dochter Emma. Emma is 7 en heeft autisme met veel zorg. Haar spraak komt langzaam. Zij filmen het gewone leven: een dagje weg, reizen, wat wél lukt en wat niet.
De naam zegt het al: kleine winst. Geen grote doorbraken. Wel een trap opkomen, een stukje spraak, een uitje dat nét gaat. Ze laten ook de zware kant zien, niet alleen de mooie plaatjes.
Wat ons raakt: het gaat over een kind met veel ondersteuning, niet alleen over “een beetje anders”. Dat ligt dichter bij Tony. Geen handleiding. Wel herkenning in het tempo: kleine stappen, elke dag opnieuw.
Dit is het Instagram-account van James Hunt. Hij is vader van twee zoons met autisme: Jude en Tommy. Tommy praat weinig of niet. James deelt het gewone leven: nachten, meltdowns, kleine momenten van blijdschap. Zijn insteek is simpel: gezinnen mogen zich minder alleen voelen.
Wat hij schrijft, is herkenbaar. Slaap die niet komt. Zorgen die je niet in vijf minuten aan een vriend kunt uitleggen. En twee kinderen in huis bij wie het samen in één ruimte al te veel kan zijn. Dat laatste kennen we ook met Tony en Alec.
Geen handleiding. Wel een vader die het opschrijft zoals het is. Daarom volgen we hem