Slaapproblemen bij autisme
Niet doorslapen, nachtelijk wakker worden, urenlang huilen…Wij delen eerlijk onze eigen struggle met Tony’s slaap. Wat we geprobeerd hebben, wat soms een beetje hielp en wat helemaal niet werkte.
Het gaat met vallen en opstaan. We zijn nog volop in ontdekking.
Slaapproblemen: nachten die eindeloos duurden
Niet doorslapen en ’s nachts hysterisch wakker worden is voor veel gezinnen met een kind met autisme een dagelijkse realiteit. Bij Tony was dit vanaf dag één extreem. In zijn eerste levensjaar heeft hij maar één keer doorgeslapen. De rest van de nachten werd hij vaak schreeuwend en overstuur wakker. Hij was veel ziek en gaf regelmatig over. We stonden regelmatig midden in de nacht bij zijn bedje of namen hem mee naar beneden om een filmpje te kijken, omdat dat de enige manier was waarop hij tot rust kon komen.
Ook in zijn tweede levensjaar bleef slapen een groot probleem. Hij sliep vrijwel nooit door en had veel moeite om zichzelf te reguleren als hij wakker werd. We troostten hem vaak urenlang of namen hem mee naar onze slaapkamer.
Rond de leeftijd van 2 jaar en 10 maanden hebben we Tony een peuterbedje gegeven. Achteraf hadden we dit graag eerder gedaan. Het heeft de onrustige nachten niet direct opgelost, maar het heeft wel iets belangrijks veranderd: er is nu makkelijk plek voor een ouder om bij hem te liggen.
Zes van de zeven nachten slapen we bij hem in zijn peuterbed. Dat geeft hem een gevoel van vertrouwen en geborgenheid. En dat brengt hem – en ons – meer rust.
Het gaat nog steeds met vallen en opstaan. We zijn nog volop in ontdekking.
Wat ons wel heeft geholpen met slapen
Tony slaapt nog steeds onrustig. Maar een paar dingen hebben wel verschil gemaakt:
Peuterbedje in plaats van babybedje Niet omdat hij er zelf rustiger van werd, maar omdat er nu ruimte is voor een ouder om bij hem te liggen. Dat geeft hem geborgenheid.
Bij hem blijven / co-sleeping Alleen slapen werkt bij Tony averechts. Zelfs als hij ’s nachts wakker wordt en schreeuwt, helpt het dat wij dichtbij zijn. Nabijheid werkt bij hem beter dan alleen laten liggen.
Avondritme Tony is altijd een late slaper geweest. We proberen rond 21.00 uur te beginnen. Vaak kijken we nog even iets in zijn peuterbedje en drinkt hij zijn melk. Dat is zijn manier om tot rust te komen.
Diepe druk en nabijheid: We hebben veel geprobeerd met dekens. Het is niet echt een verzwaringsdeken die bij Tony helpt. Het gaat meer om de stof en de grootte van het deken. Een heel licht deken werkt niet, en een te zwaar deken ook niet.
Wat nu het beste werkt, is een groot, zacht deken waarin hij zichzelf een beetje kan wikkelen. De stof moet lekker zacht zijn, zodat hij er graag zijn gezicht tegenaan wil leggen.
Wat hij vooral fijn vindt, is met zijn hoofd tegen ons aan liggen.
Niet forceren om alleen te slapen We hebben geaccepteerd dat Tony er op dit moment nog niet aan toe is. Door die druk weg te halen, werd de situatie voor iedereen iets dragelijker.
Het blijft een zoektocht. We zijn nog volop in ontdekking.
Wat ons minder heeft geholpen
Net zo belangrijk als wat wel hielp, is wat bij ons geen verschil maakte of juist averechts werkte:
- Hem alleen laten liggen in de hoop dat hij zou “wennen”
- Te vroeg verwachten dat hij zelfstandig zou kunnen slapen (In het eerste jaar sliepen we altijd bij hem op een apart bed. Daarna probeerden we hem alleen te laten slapen, maar dat was zwaar. Elke nacht was er iets en moesten we uit bed. Sinds hij een peuterbed heeft, kunnen we meteen bij hem liggen.)
- Verschillende kamers, andere bedjes, licht aan of uit, muziek… we hebben van alles geprobeerd, maar zagen geen duidelijk verschil.