Elke dag gaan we ergens heen. Speeltuin, winkelcentrum, supermarkt, speelparadijs. Niet om hem af te schermen. Om hem te laten zien hoe de wereld in elkaar zit. En om zelf te blijven leren. Contact maken met andere ouders of kindjes lukt vaak niet, omdat het in 95% van de gevallen te veel wordt voor Tony. Toch blijven we het proberen.
Om 9.30 uur vanochtend zijn we naar speelparadijs Ballorig geweest. We zagen dat hij al iets onrustiger was. Geen slechtere nacht. Goed gegeten. Niks bijzonders. Dat vragen mensen dan: was er iets anders? Soms is er geen antwoord. De ene dag is de andere niet. Binnen tien minuten stonden we alweer buiten. Het werd te veel voor hem. Soms zit hij in zijn bubbel en dan gaat het wél. Niet dat hij speelt of contact maakt met andere kindjes. Maar op zijn manier, springen op de trampoline.
En soms is er gewoon geen reden waarom het niet lukt.
Veel kinderen rennen en spelen met elkaar. Bij Tony is dat niet zo. Niet erg. Hij beleeft de wereld anders. Bij hem komt het tegelijk binnen. Geen filter. Geen “het is zo over”. Alleen te veel.
Langer blijven heeft dan geen zin. Het is geen wennen. Als het systeem vol is, wordt het alleen voller.
Tony is nu 3 jaar en 5 maanden
