Elke dag gaan we ergens heen met Tony. Speeltuin, winkelcentrum, supermarkt, speelparadijs. Om hem te laten zien hoe de wereld in elkaar zit. Ook als het maar vijf minuten is, zoals vandaag. En om kleine stapjes te blijven maken.
Bij de speeltuin of het speelparadijs zoeken we expres contact met andere ouders en hun kindjes. Dat lukt vaak niet. In 95% van de gevallen wordt het te veel voor Tony. Dan wil hij weg. Dat is voor ons geen probleem. Als hij het niet kan verwerken en het alleen stress geeft, forceren we niks. Toch blijven we het in kleine dosis proberen. Stapje voor stapje. Hopelijk helpt dat hem later in het leven.
Vanmorgen om 9.30 uur gingen we naar speelparadijs Ballorig. Hij was al iets onrustiger. Geen slechtere nacht. Goed gegeten. Niks bijzonders. Mensen vragen dan: was er iets anders? Soms is er geen antwoord. De ene dag is de andere niet. Binnen tien minuten stonden we weer buiten. Het werd te veel.
Soms zit hij in zijn bubbel en dan gaat het wél. Niet dat hij speelt of contact maakt met andere kindjes. Wel op zijn manier: springen op de trampoline.
En soms is er gewoon geen reden waarom het niet lukt.
Veel kinderen rennen en spelen met elkaar. Bij Tony is dat niet zo. Niet erg. Hij beleeft de wereld anders. Geluid, beweging en drukte komen bij hem tegelijk binnen. Dat kan hij niet even opzijzetten. Het stopt ook niet vanzelf na een paar minuten.
Langer blijven heeft dan geen zin. Wennen werkt bij hem anders. Vaste dingen en patronen kan hij leren. Een volle speelhal is elke keer anders. Dat went niet door er langer te blijven.
Tony is nu 3 jaar en 5 maanden
