Er was een verjaardagsfeestje van een leeftijdgenootje van Tony. We wisten eigenlijk al dat verjaardagen en visite nooit goed gingen, maar toch besloten we het nog een keer te proberen.
Vanaf het allereerste moment liep hij met zijn handen voor zijn ogen. Alles was veel te veel. Vaak pakte hij ook zijn oren vast. Hij kon er helemaal niets van genieten.
Na een kwartier dacht ik: wie houdt hier nu wie voor de gek? Dit gaat voor Tony, zoals wij hem kennen, niet anders worden. En dit heeft niks met wennen te maken. Toen zijn we weggegaan. We hebben het eerlijk verteld aan de ouders van de jarige, en die begrepen het gelukkig.
Het raakte me als ouder enorm. Te zien hoe hard de wereld bij hem binnenkomt en hoe overweldigend het voor hem is.
Tony was 2 jaar en 7 maanden.
