Gisteren bij opa en oma. Tony zat niet lekker in zijn vel en wilde meteen naar buiten.
In de tuin ligt veel grind. Hij gooit de steentjes omhoog, ze komen op het terras terecht en hij stopt ze ook graag in de bloembak. We zeggen meerdere keren “nee”. Hij lacht er een beetje bij, dus hij merkt wel iets.
Opa is ervan overtuigd dat hij het snapt en probeert hem met een hardere stem weg te halen. Binnen no-time volgt een huilbui.
Thuis hebben we dit al heel vaak gezegd. Voor mijn gevoel begrijpt Tony het concept nog niet echt. Hij registreert de reactie, maar de regel zelf lijkt niet te landen.
Tony is nu 3 jaar en bijna 4 maanden
