Vanaf jonge leeftijd gooide Tony met bijna alles. Het leek wel een obsessie. Tot hij ongeveer 2 jaar en een paar maanden was, bleef hij dit heel intensief doen. Daarna werd het geleidelijk minder.
Rond zijn 15e maand tot begin 2 jaar gebeurde het vooral in de tuin. Hij gooide al zijn speeltjes over het hek. Eén voor één, net zo lang tot er niks meer in de tuin lag.
Zodra alles eroverheen lag, kreeg hij vaak een flinke meltdown. We probeerden uit te leggen dat dit niet de bedoeling was, maar hij begreep het niet echt. Het bleef dus nog een hele tijd doorgaan.
Het grappige was dat de buurvrouw en de mensen van de plantsoenendienst op een dag zeiden: “Ooh, we hebben weer een speeltje gevonden.”
