Voor Tony is het moeilijk, en vaak onmogelijk, om langer dan een kwartier in dezelfde ruimte te zijn met zijn broertje Alec.
Alec is nu 15 maanden. Hij is een echte peuter: hij maakt veel geluid, beweegt onvoorspelbaar, pakt spullen en doet dingen die voor hem heel normaal zijn. Voor Tony is dat te veel. Hij kan de plotselinge geluiden, bewegingen en veranderingen in de ruimte niet goed verwerken. Het haalt hem uit zijn routine en uit zijn concentratie.
Het is niet dat Tony het niet wil. Hij kán het gewoon niet. Zijn brein raakt overspoeld door de prikkels die een jonger broertje vanzelf met zich meebrengt. Binnen korte tijd zie je de spanning oplopen: hij wordt onrustig, zoekt afstand of raakt overstuur.
Daarom hebben we in huis eigenlijk altijd twee volwassenen nodig voor twee kinderen. Eén volwassene bij Tony, de andere bij Alec. Alleen zo blijft het voor Tony dragelijk.
Het is een dagelijkse realiteit waar we ons op hebben aangepast. We proberen de momenten samen zo kort en voorspelbaar mogelijk te houden.
Tony is nu 3 jaar
