Soms doet Tony iets waarvan je denkt: dit zit erin.
In juli las hij woorden van kinderkaartjes. Boos. Moe. Bang. Blij. We hebben er een video van. Hij deed het zelfs twee keer op verschillende dagen. Daarna gebeurde het niet meer. Inmiddels zijn we ruim twee maanden verder en hebben we het niet opnieuw gezien.
Dan ga je twijfelen. Heeft hij het echt gedaan? Ja. Het staat op film. Alleen: iets kunnen op een bepaald moment, betekent bij Tony niet automatisch dat het daarna ook steeds terugkomt.
Hetzelfde zien we bij andere dingen. Even leek er bijvoorbeeld besef te zijn bij ontlasting. Alsof hij voelde wat er gebeurde. En dan verandert er iets en zien we het niet meer op die manier terug. Niet per se omdat het weg is, maar omdat hij het niet meer laat zien of het op dat moment niet lukt.
“Waar is je oog, je haar, je tong, je mond?”
Het ene moment wijst hij ze allemaal aan. Het andere moment is het abracadabra. Hij zal het misschien nog steeds weten, maar op de een of andere manier lukt het dan met geen mogelijkheid om het te laten zien.
We kunnen zo een hele lijst maken. Iets lijkt te landen. Even zien we het. En daarna komt het niet meer vanzelf terug. Niet omdat we denken dat hij het kwijt is, maar omdat het opeens niet meer zichtbaar is in wat hij doet.
Dat vinden we fascinerend. De komende tijd gaan we hier meer over lezen. Of dit vaker voorkomt bij kinderen met autisme. Niet omdat we zo graag willen verklaren waarom Tony dit doet, maar omdat we het bij hem steeds weer zien gebeuren.
Iets is er.
En dan weer niet.
Tony is nu 3 jaar en 5 maanden.
