Tony´s jongere broertje zwaaide al toen hij nog geen jaar was. Klein handje, bijna vanzelf. Tony keek ernaar. Als iemand zwaaide, zag hij het. Zelf deed hij het niet. Niet naar ons, niet naar opa, niet als iemand wegging.
Gisteren lag hij in bed met de tablet. In een kinderspel loopt een slak weg. En dan beweegt zijn hand. Niet zoals wij het doen. Geen grote zwaai naar een persoon. Wel duidelijk: de slak gaat, hij zwaait.
Het is een klein moment. In zijn bubbel. Naar een slak in een spelletje. Toch voelde het groot. Voor het eerst zagen we dat hij het zelf doet. Niet omdat wij “dag” zeiden. Omdat er iets wegging, en hij daar iets van maakte.
We weten niet of hij het morgen weer doet. Of ooit naar ons. Dat hoeft nu ook niet. Dit was genoeg.
Tony is nu 3 jaar en 5 maanden.
