Tony schreeuwde al meer dan drie jaar bijna elke nacht van de pijn. Zijn ontlasting was nat en zuur met periodes van constipatie van drie en soms vier dagen. Zijn energie is laag en de laatste 2,5 jaar is hij steeds meer in zijn eigen bubbel terecht. Groepssituaties zijn onmogelijk. Hij is non-verbaal en de wereld om hem heen lijkt hem niet te bereiken. Alles is te veel: geluid, mensen, schoenen, kleding. Op dit moment heeft hij nog weinig tot geen besef van dingen zoals “nee”, dat je bij regen een jas aan doet, of dat verkeer gevaarlijk is. De autistische kenmerken werden meer en meer. De buikpijn werd heftiger. Hij werd bleek, kreeg wallen onder zijn ogen, sliep niet en wil niet lopen van de energie — iets wat alleen maar erger is geworden. Hij had meerdere black-outs. Het voelde alsof er steeds meer achteruitgang plaatsvond, ook van de dingen die hij al wist.