Tony draagt al ruim drie maanden geen schoenen. Hij wil er absoluut niets van weten. Zodra we schoenen tevoorschijn halen of ze aan proberen te doen, raakt hij volledig overstuur. We hebben ondertussen verschillende soorten geprobeerd: zachte, stevige, lage, hoge, met en zonder sokken. Het maakt weinig verschil. Op dit moment is het gewoon te veel voor hem.
Tegelijkertijd zien we dat hij ook met kleding kieskeuriger is geworden. Een aantal weken geleden wilde hij een periode helemaal geen kleding meer aan. Dat is gelukkig weer wat beter, vooral nu het kouder wordt. Maar de gevoeligheid blijft. Als er tijdens het eten iets op zijn trui valt, is het eetmoment vaak direct voorbij. Zijn aandacht schiet volledig naar de trui en die moet dan uit. Het lijkt alsof het gevoel van de vlek of de natte plek op zijn huid zo overheersend is dat hij niet meer verder kan met eten.
Bij kinderen met autisme komt dit soort reacties op kleding en schoenen vaak voor. De tastzin kan zo scherp staan dat gewone kleding of schoenen als storend of zelfs pijnlijk worden ervaren. Sommige kinderen hebben een sterke voorkeur voor bepaalde stoffen of snitten, terwijl andere materialen of drukpunten (zoals bij schoenen) direct voor onrust zorgen. Het is geen kwestie van “niet willen”, maar van een lichaam dat signalen uit de omgeving harder binnenkrijgt dan gemiddeld.
Voor ons betekent dit dat we het voorlopig laten. We blijven schoenen af en toe aanbieden, vooral met het oog op de winter, maar we forceren het niet. Thuis loopt hij op sokken of blote voeten. Buiten proberen we het soms nog, maar als het te veel wordt, stoppen we. Met kleding kijken we wat hij op dat moment aankan en passen we ons daaraan aan. Het is een zoektocht, maar we zien dat hij zich beter voelt als we meebewegen in plaats van doorzetten.
Tony is nu 3 jaar en bijna 7 maanden.
